Mało jest takich miejsc w Europie, których historia sięga do tak dalekich czasów jak w Miszkolc.

W śródmieściu odkryto materiały wykopaliskowe (tzw. topory z Bársony-ház), które pierwszy raz udowodniły obecność człowieka pierwotnego na Węgrzech.

Latem 1891 roku podczas wykonywania fundamentów pod jeden z budynków mieszkalnych natrafiono na trzy charakterystyczne narzędzia kamienne. W drugiej połowie XIX wieku, na początku XX wieku wielki węgierski polihistor Ottó Herman w kamieniach rozpoznał i określił narzędzia ludzi epoki lodowcowej. Dzięki 60-70-tysiącletnim znaleziskom rozpoczęły się w Miszkolcu i okolicach zakrojone na szeroką skalę badania epoki kamiennej. Wspaniale obrobione (w kształcie liścia laurowego) kamienne zakończenia oszczepów i kości niedźwiedzia jaskiniowego stanowiły te znaleziska, które znane są pod nazwą „kultury Szeleta”.

W śródmieściu Miszkolca (plac Minszent) odkryto warsztat wykonywania narzędzi, a na Avas pozostałości wydobycia krzemienia.

Na podstawie tego można przypuszczać, że faktyczne centrum osady znajdowało się na terenie Miszkolca, a góra Avas była dla grup plemiennych żyjących w okolicy (rejon gór Bukowych) miejscem pozyskania krzemienia.

W późnej epoce kamiennej (5500-2300 lat pne) Miszkolc i okolice były stale zamieszkałe. O życiu ówczesnych mieszkańców świadczą naczynia różnorodnie ozdobione, o pięknej formie i cienkich ściankach. Ceramiki te , jako „ceramiki z Bukk” z ozdobami taśmowymi i liniowymi, są znane nauce archeologicznej.

Epoka miedzi i brązu (2300 – 1200 lat pne) przyniosła mało zmian w wykonywaniu narzędzi i  przyrządów gospodarczych ludzi kultury „bukowej”. Ponieważ potrzebnej do wytapiania z miedzią, aby otrzymać brąz, cyny i antymonu ledwie można było tutaj znaleźć, nadal były używane narzędzia kamienne oraz z obsydianu. Okolice Miszkolca były również gęsto zamieszkałe w okresie brązu.